محمدعلی نژادیان: عدالت؛ ستون تعادل جامعه است/ مردم به امید آمریکا نباشند

نژادیان: در سال ۱۳۹۳، در کتاب «موفقیت‌شناسی فرهنگی و اقتصادی»، نسبت به روندهای فرهنگی، اعتقادی و اقتصادی تحلیلی نوشتم. در همان زمان، نسخه‌ای از این کتاب را برای یکی از مقامات بلندپایه کشور ارسال کردم. ایشان نامه تقدیری فرستادند، اما در یکی از سخنرانی‌های خود، به بخشی از مطالب این کتاب واکنش کوتاهی نشان دادند و گفتند نمی‌پذیرند که «وضعیت به این صورت در حال رقم خوردن است».

محمدعلی نژادیان: اکنون، ۱۱ سال بعد، آن تحلیل‌ها به واقعیت تبدیل شده است. با این حال، صرفِ بیان اینکه عدالت رعایت نشده، کافی نیست. ابتدا باید خسارت‌هایی که در گذشته بر اثر فساد اقتصادی و سیاسی وارد شده جبران شود و در ادامه، مسیر اصلاح به‌صورت روشن ترسیم گردد. متأسفانه برخی هرگونه تغییر مسیر را به‌منزله خروج از ریل تلقی می‌کنند.

علاوه بر این، تصور اینکه آمریکا دلسوز مردم ایران است و به‌خاطر مردم قصد حمله دارد، در عمل با سیاست‌های رسمی این کشور همخوانی ندارد.

در خرداد ۱۳۹۶، عضو هیأت تحریریه نشریه چشمه دانشگاه تربیت مدرس بودم و یادداشتی با عنوان «آمریکا با هیچ کسی نیست» نوشتم.

در این یادداشت به «پروژه قرن جدید آمریکایی» (1997) و طرح ایجاد خاورمیانه بزرگ و جدید پرداختم که می‌توان برداشت کرد که با هدف تسلط آمریکا بر جهان شکل گرفت.

ایده‌ها و برنامه‌های اولیه این پروژه در اتاق فکر دیک چنی و همفکرانش طراحی شد.

در سپتامبر ۲۰۰۰، گزارش رسمی باعنوان «بازسازی سیاست‌های دفاعی آمریکا: استراتژی، نیروها و منابع برای قرن جدید» منتشر شد که سیاست‌ها و برنامه‌های آمریکا برای حفظ منافع راهبردی خود را ترسیم می‌کرد.

این موارد صرفاً تحلیل شخصی نیست؛ بلکه در اسناد و گزارش‌های رسمی آمریکا، بررسی شده است که چگونه تغییرات در کشورهای منطقه می‌تواند به نفع منافع این کشور باشد.

دیک چنی در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور جورج بوش پسر منصوب شد و عملاً ایده‌ها و برنامه‌های خود را عملیاتی کرد. او آبان ۱۴۰۲ درگذشت، اما اندیشه و مکتب منفعت‌محور او هنوز در سیاست‌های آمریکا جاری است.

نمونه‌های رفتارهای آمریکا در دهه‌ها و ماه‌های اخیر شامل فشار به کانادا و کوبا، تحقیر رهبران اروپایی، مداخله در ونزوئلا، لیبی و عراق، اعمال یا تهدید تعرفه‌ها، موضوع گرینلند و تحریم‌های ایران بوده است.

از این رو، دستیابی به عدالت از مسیر اصلاحات داخلی می‌گذرد و در صورت اصلاح نشدن این مسیر، جز بن‌بست، نتیجه‌ای در انتظار نخواهد بود. پذیرفتن واقعیت پله اول است، اقدام به‌موقع باید کرد.

 انتهای پیام/