همه انسان ها مى توانند خاص باشند

در کودکى اگر زمین مى خوردیم این موضوع باعث نمى شد که راه رفتن را براى همیشه فراموش کنیم. اگر به جاى توپ مى گفتیم بوپ، این اشتباه ما را از پیدا کردن وسائل بازى خود منصرف نمى کرد و آنقدر اشتباه مى کردیم تا بزرگ شویم.
حال باید از خودمان سوال کنیم چه اتفاقى در جریان بزرگ شدن ما انسان ها میافتد که از زمین خوردن مى هراسیم و از جستجو کردن بیزار مى شویم؟
آیا نیازهایمان پایان یافته؟
آیا به هر چه که مى خواستیم دست یافته ایم؟
آیا دیگر نیازى نداریم؟
آیا براى همه سوال هاى خود پاسخ مناسب پیدا کرده ایم؟
آیا چراهاى بى پایان کودکى ما پایان یافته؟
آیا همه ناشناخته ها را پیدا کرده ایم؟
آیا با پایان رفتن دوران کودکى زمان چراهاى ما به پایان رسیده؟
آیا به اندازه ظرفیت وجودیمان بزرگ شده ایم یا به اندازه یافته هایمان بزرگ شده ایم؟
و اگر به این سوال ها ادامه دهیم، هزاران سوال دیگر باید از خود بپرسیم تا چراهاى کودکى مان را پیدا کنیم.
قطعا عواملى در بروز و سرکوب این جستجوگرى نقش داشته است.
در فرآیند رشد به عده اى از انسان ها این فرصت داده شده تا خلاقیت درونشان را آشکار سازند و براى چراهاى خود جواب پیدا کنند و بالعکس عده اى از این فرصت صلب شده اند. همچنین تنبلى، عادت و مشکلات زندگى اگر کنترل نشوند باعث خروج از مسیر جستجوها مى شود.
شما جزء کدام گروه هستید؟ مطمئن باشید در هر گروهى که هستید با نیروى اراده که در درون همه ما هست مى توانیم با عادت ها مقابله کنیم.
راه حل ایجاد تغییر است. فقط کافى است بپذیریم هنوز در درون ما یک کودک است که به دنبال ناشناخته هاست، سوال هاى بى شمارى دارد که براى آنها هنوز پاسخ نیافته و هنوز از زمین خوردن نمى هراسد. فقط کافى است بپذیریم که همه انسان ها با ویژگى خلاق آفریده شده اند و خلاقیت فقط مخصوص دانشمندان و هنرمندان و افراد خاص نیست. پس باید خود را از هر چارچوبى که در اطراف ما درست شده و ما را دچار روزمره گى ساخته، خلاص کنیم. محمدعلى نژادیان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.